)
Trenując zimą do kolejnego sezonu aż przykro byłoby katować dopracowany rower startowy, na którym planujemy się ścigać przez cały rok. Nie chodzi nawet o zwykłe zużycie napędu czy innych części. Zimowe jazdy potrafią skutecznie zdezintegrować większość komponentów, na które z bólem serca tak długo oszczędzaliśmy. Błoto wzmocnione przez sól niszczy łańcuch, zębatki, ścierają teflon z goleni widelca, wnikają w uszczelnienia doprowadzając do destrukcji piast, sterów i środka suportu. Śnieg i lód na zamarzniętych klockach skutecznie ”kosi” obręcze a pośniegowa maź chlapiąca spod kół wżera się w szkła okularów .Posiadanie roweru zimowego jest więc nie tyle przydatne czy porządne. Oszczędności wynikające z nie używania roweru startowego zimą są po prostu całkowicie przeliczalne na złotówki, tym bardziej, że koszt złożenia sprzętu treningowego, dla osoby, która kilka sezonów jeździ na rowerze nie powinien być wysoki.
Jak zatem powinien wyglądać zimowy wół roboczy? Sprzęt, którego zadaniem jest przetrwać na zasolonych szosach i w zabłoconym terenie?
Rama
Ważne, aby miała jakąś rozsądną geometrię. Poza tym przydaje się możliwość zamontowania dwóch bidonów oraz błotników. Generalnie im prostsza konstrukcja, tym lepiej. Niecieniowana rama aluminiowa lub solidne cr-mo powinno sprostać mrozom i soli.
)
WidelecNie ma się czego obawiać. Sztywny widelec zimą to znakomite rozwiązanie. Nie dość, że jest tani, to jeszcze nie posiada elementów, które w podłych warunkach mogą ulec uszkodzeniu. Problemem może być odczuwalna zmiana geometrii roweru, zapobiec jej można, montując niedrogi widelec przeznaczony do rowerów streetowych/trialowych. Zaletą takiego rozwiązania jest nieco wyższa konstrukcja oraz często stosowany uchwyt do montażu hamulca tarczowego. Jazda na sztywniaku dostarcza niezapomnianych wrażeń, można poczuć się jak John Tomac lub inna legenda MTB ;) i powrócić do źródeł atakując trudniejsze technicznie odcinki właśnie na takim sprzęcie. Przy okazji będzie to znakomity trening umiejętności zjazdowych.
Napęd
Ważne, aby działał i nie przeskakiwał. Zima jest znakomitą porą na „dojeżdżanie” starych kaset, zębatek i łańcuchów. Szczególnie osoby stosujące metody X łańcuchów powinny mieć sporo tego typu komponentów w niezłym stanie do dyspozycji. W ramach oszczędności można zaopatrzyć zimówkę w stalowe zębatki z przodu. Ważą tonę, ale za to są praktycznie nie do zużycia. Niestety trudno uniknąć kosztów związanych z zacieraniem się pancerzy, można ewentualnie spróbować różnego rodzaju patentów w rodzaju kółeczek w miejsce ostatniego odcinka pancerza. Ponieważ sól i tak zniszczy wszystko, nie ma co kombinować, tylko kupić to, co w sklepie najtańsze ;)
Hamulce
Pięta achillesowa zimowego rowerowania. Nie dość, że klocki tradycyjnych hamuclów szybko pokrywają się warstwą lodu, to jeszcze zużywają się w błyskawicznym tempie. Dodatkowo zacierające się pancerze sprawiają, że do naciśnięcia klamki czasami potrzebna jest żabka hydrauliczna. Sposobem na uniknięcie pierwszego z problemów może być zastosowanie starych cantileverów – tam klocka jest dużo więcej niż w współczesnych „V-kach”. Na zatarte pancerze można zasugerować zastosowanie hamulców hydraulicznych, jednak są to dodatkowe koszty, których przecież nie chcemy ponosić. W ramach zadbania o swoje bezpieczeństwo można więc zaryzykować montaż mechanicznych hamulców tarczowych – powinny się lepiej sprawdzić od tradycyjnych canti czy v-braków. W ten sposób zaoszczędzimy również obręcze, które zimą wycierają się bardzo szybko.
)
Koła.Pancerne, z obręczami o grubej ściance. Zimą drogi obfitują w liczne, nowo powstałe dziury, zatem nie ma co szukać oszczędności wagowych. Liczy się odporność na rozcentrowanie i przetarcie ścianki. W obliczu warunków na naszych szosach, stosowanie w zimówce wąskich opon mija się z celem. Lód i błoto pośniegowe skutecznie utrudnią jazdę na slicku. Tanie opony z drutem powinny rozwiązać sytuację. Szerokie zapewnią dobra przyczepność, jednak nalezy zachować umiar – za duża opona będzie się łatwo zapychała śniegiem i utrudniała jazdę. Do rowerów szosowych można zaś zaryzykować założenie opon z przełajówki (o ile się zmieszczą).
Wyposażenie dodatkowe
Podstawa zimą to... błotniki. Jak największe i zaopatrzone w różnorakie przedłużacze, chlapacze itd. Przy umiejętnym montażu będzie się z nimi nawet dało jeździć w terenie. Być może wyglądają one szkaradnie, jednak po pierwsze, zapewniają komfort jadącemu kolarzowi (suche buty, suche plecy, czysta twarz) a po drugie umożliwiają przeprowadzenie treningu w grupie. Jazda w nawet niewielkim peletoniku w towarzystwie chlapiących osób nie należy do przyjemności. Z przydatnych drobiazgów można zaopatrzyć się w izolowany bidon oraz naboje CO2 lub dużą pompkę. Możliwość szybkiego usunięcia defektu w sytuacji, gdy jest zimno i szybko się ściemnia jest naprawdę wiele warta. Dobrym rozwiązaniem jest, starym szosowym sposobem, włożenie długiej pompki pod ramę. Dla lepszej kontroli treningu na kierownicy powinny znaleźć miejsce licznik oraz pulsometr.
Oświetlenie
W sytuacji, gdy widoczność spada, wszędzie jest szaro – buro a kierowcy są czasami zaskoczeni widokiem rowerzysty na drodze w środku zimy, warto pamiętać o oświetleniu. Nawet tania lampka LED z przodu i z tyłu da nam szansę bycia zauważonym przez kierowcę samochodu. Białe, mrugające LEDy znakomicie sprawdzają się jako światło mijania – są widoczne ze sporej odległości, co powinno zapewnić rowerzyście choć odrobinę bezpieczeństwa. Dobrą sprawą są również odblaski, często lepiej widoczne niż mała mrugająca lampka. Można również pomyśleć o oklejeniu roweru (także z boku) odblaskową folią.
Konserwacja.
Po powrocie z przejażdżki jedną z pierwszych czynności powinno być opłukanie roweru wodą. Spłukanie soli sprawi, że utrzymanie roweru w dobrym stanie technicznym nie powinno być problemem przez całą zimę. Warto również pamiętać o wyczyszczeniu obręczy, aby nie zalegał na nich film z piasku i resztek klocków, który skutecznie przyczynia się do wycierania ścianek. Do łańcucha można stosować oliwki na mokre warunki lub... cokolwiek, np. popularne oleje do pił łańcuchowych.
Choć wydaje się, że składanie roweru tylko na te kilka miesięcy w roku to niepotrzebny, dodatkowy wydatek, tak naprawdę „zimówka” sprawdza się znakomicie i pozwala sporo zaoszczędzić. Stosując używane części lub nowe, ale niższej niż w rowerze startowym klasy, chronimy się przed kosztami związanymi z wymianą elementów, które często kosztują krocie. Nie ma obawy o to, że coś zardzewieje a nawet jeśli, to kosztuje na tyle niewiele, że nie żal a wymiana ewentualnie zamordowanych przez zimę komponentów nie będzie bolesna dla kieszeni. Dla posiadaczy rowerów „letnich”, które kosztowały już 3-4 tysiące złotych, złożenie „zimówki” na starych częściach za np. 800-1000 złotych może być już wyraźną oszczędnością (brak konieczności wymiany napędu, klocków, linek, pancerzy i obręczy). A na wiosnę, przesiadając się z ciężkiego złomstwa na zakonserwowany i świeży rower startowy będziemy po prostu fruwać ;)
źródło: http://www.bikeworld.pl/rower/artykul/1295/3/
W dobrych sklepach rowerowych dostępne są zimowe opony rowerowe z kolcami (zdjęcie obok) - np. fińskiej firmy 
